| تبليغات | X |
|
..."بهانه ی عشق"...
محال است این که بتوانی دوباره قلب آرام مرا، قلبی که افتادست از کوبش ،بلرزانی، برنجانی محال است
|
اي عشق، شكسته ايم، مشكن ما را اينگونه به خاك ره ميفكن ما را ما، در تو به چشم دوستي مي بينيم اي دوست مبين به چشم دشمن ما را
آخرین کلام...
*********************
*****خدایا صدامو که میشنوی...
منم خوشکل عاشق...
همون که از عشق می گفت و می نوشت ...همون که در عاشقی خسته نمی شد.
اما حالا از دست این زمونه بریدم.از دو رنگی ها خسته شدم...این همه دو رنگی دور وبرم ...
خیلی خسته شدم .خدایا منو ببر از اینجا .از اینجا خسته شدم.
*****
*****
این آخرین پست من(خوشکل عاشق) در این وبلاگه.حرفهای نا گفته ی زیادی دارم.
اما ...دیگه نمی خوام با این اسم و اینجا بنویسم.
این بلاگ رو با غزلناز ساختم و روزی هم که ساختیم با هم یه قراری گذاشتیم .اما اون ...
*****
*************************************************
از اینجا از داداش محسن عزیزم و داداش کیوان گلم و آبجی غزل از ایتالیا که خیلی کمکم کردن تااز اون حال و هوا بیرون بیام تشکر می کنم . و همچنین بقیه دوستانی که بهم سر میزدن.
**************
در تمام لحظه هایم هیچ کس خلوت تنهاییم را حس نکرد.
آسمان غم گرفته هیچ گاه برکه طوفانیم را حس نکرد.
آنکه سامان غزلهایم از اوست
بی سرو سامانیم را حس نکرد.
***** با توام ...آره تو غزلناز ... *****
فاصله عشق و نفرت يک لحظه است.
از ما که گذشت اما تو هيچ وقت اينقدر عاشق نشوکه انقد نفرين کني.
خوب يادم موند
هيچوقت عاشق نميشم.
همه چيز رو يک بار تجربه کردن لذت بخش است .
تولد "بزرگ شدن" نوجواني" عاشق شدن" مرگ و...
و من هم براين استدلال زندگي مي کنم.
حرف من برگشتن نيست بلکه سخني از سکوتم است که سالها نخواهد شکست.
و دستهايي که دگر برايت عاشقانه نخواهد نوشت.
نه تشنه هستي نه سيراب .
و اين بود سوالي که هرگز جوابي برايش نيافت.
ساده بودم من نمي دانستم ساده بودن سخت است .
و
هرکس را نبايد ساده پنداشت.
دل بريدن... رفتن و شايد هم به سفر تن دادن اين باشد
سادگي !!!
من سردي را حس مي کردم در تمام لحظات که با تو بودم.
و تو روزي امانت دار دلم بودي
و
شايد خيانت در امانت قابل توجيه نباشد.
و اینکه
در اوج سختي با يادت آرام ميشدم.
یادت باشه که...
راهمو کج کردی عزیز...
عشقمو رد کردی عزیز...
خودت ندونستی چه کردی...
تو با ما بد کردی عزیز...
مارو باش که فکر میکردیم میشه عاشق بود و موند
ماروباش که فکر میکردیم میشه از عاشقی خوند
ماروباش یه عمریه از عاشقی دم میزنیم
عمریه چونه زیاد و از کم میزنیم
مارو باش.............
چی فکر میکردیم و چی شد.............
چی فکر میکردیم و چی شد.............
چی میشد اگه دروغ تو لحظه ما جا نداشت
چی میشد اگه دورنگی هم دیگه معنی نداشت
کاش میشد واسه هوس رفاقتا رو نفروخت
کاش میشد صداقتو روتنه هر آینه دوخت
چرا ما آدما گاهی وقتا خیلی بد میشیم
واسه راهه هم دیگه خواسته نا خواسته سد میشیم
جای مرحم واسه زخمه عاشقا نمک میشیم
هر کی با ما صادقه باهاش پر از کلک میشیم
دلخوشه هرکی شدیم تو زرد از آب دراومدش
وقتی دلتنگی بیاد هیچکی نمیاد به دادش
ندونستیم چرا وقتی نوبت ماست دیر میشه
حرفای خوب واسه ما زخم زبونو تیر میشه
شایدم ما ندونستیم زندگی چه شکلیه
کی سر کاره، کی نیست؟؟ اصلا دنیا دسته کیه؟؟
ما به هر حال میپریم بی چشم دل..بی پروبال
ما به مشکی دلخوشیم دورنگی ها رو بیخیال
مارو باش که فکر میکردیم میشه عاشق بود و موند
ماروباش که فکر میکردیم میشه از عاشقی خوند
در راه باریکی که زان میگذشتم تاریکی بی دانشی فریاد میکرد ایمان به عشق شب چراغ راه من بود شمشیر در دست اهرمن بود. تنها سلاح من در این میدان قول یار با وفا بود شعرم اگر در خاطری آتش نیفروخت اما دلم چون چوب تر از هر دو سر سوخت.
خدا حافظ
---------------------------------------
...........................راستی وقتی داشتم جلوت پرپر میشدم کجا بودی؟
منو نمی دیدی و دلت رو به یکی دیگه داده بودی...
عمر دوست دارم ها خیلی کوتاه شده ....اما ای کاش واقعی بود نه دروغین
دارم از تو می نویسم
تو که چند روزه نگات سنگین شده
غصه های دل من برات تکراری شده
اگه دوست داشتی بگو بازم بگم
که هنوز دوسِت دارم
تو قلبمی
برای خوشبختیتم دعا کنم
قاصدک! هان چه خبر آوردی؟
از کجا وز که خبر آوردی؟
خوش خبر باشی ...اما،اما
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری نه ز دیارو دیاری
برو آنجا که تو را منتظرند.
قاصدک!
در دل من همه کورند و کرند
دست بردار از این در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
"ما همه وارثیم وارث عذاب عشق
سهم اونکس بیشتر که میشه خراب عشق
سوختن وفریاد زدن اینه رمز و راز عشق
وقت از خود مردنه لحظه ی آغاز عشق..."
**********
مگه تو وقت خدا حافظی اشکامو ندیدی؟
چرا بعدش که رفتی...برگشتی و قلبم رو شکستی .
مگه چه کاری کرده بودم؟ که باید با من این کار رو می کردی
خیلی خسته شدم
خدایا... کمکم کن ...
دیگه نمی تونم...می دونی که منظورم چیه ... خدا
کاش قلبم درد تنهایی نداشت
چهره ام هرگز پریشانی نداشت
کاش برگهای اخرین تقویم عشق
حرفی از یک روز بارانی نداشت...
...روز بارانی ... یادته که چطور روز های منو بارانی کردی.......
يک نفر همدم خوشبختي هاست ، يک نفر همسفر سختي هاست ،
چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد...
ما همه همسفريم !!!
عشق کدوم غریبه بگو به جونت افتاد چی شد که خیلی ساده عشقمو برده از یاد
قلبمو بی تفاوت له کردی زیر پاهاش گول نگاهشو خوردی یا که فریبه حرفهاش
یا که فریبه حرفهاش
آهای خبر نداری دلم داره میمیره همدم بی کسیها تو بی کسی اسیره
بهش بگید هنوزم جاش خالیه تو خونه ام بگید هنوزداد می زنم برگرد دردت به جونم
برگرد دردت به جونم
رفتم زیادت اما بگو نرفتی از یاد ندیدی وقتی رفتی واسه تو دست تکون داد
هر کی رسیده از راه بهم میگه دیونم آخه ورد زبونمه برگرد دردت به جونم
برگرد دردت به جونم
دلت چه جوری اومد زدی خیلی ساده تنهاش گذاشتی اما دل به کسی نداده
هیچ از خودت می پرسی عاقبتم چی می شه نه مرده ام نه زنده ،زنده به
گور همیشه زنده به گور همیشه
آهای خبر نداری دلم داره میمیره همدم بی کسیها تو بی کسی اسیره
بهش بگید هنوزم جاش خالیه تو خونه ام بگید هنوزداد می زنم برگرد دردت به جونم
برگرد دردت به جونم
یادته چکار کردی با من...چطور دل منو شکستییییییییییییییییییییییی..
یه روزی می رسه که یکی هم دل تو رو می شکنه و می ره با یکی دیگه... منتظر اون روز باش.
اگه اون روز رسید به یاد بیار کاری که با من و وغرور و احساس و عشق من کردی
از کاری که در حقم کردی نمی گذرم . هیچ وقت ... هیچ چیزی بدون جواب نمی مونه
نه در این دنیا نه اون دنیا.
فقط منتظر بمون.
*****************************
محال است
این که بتوانی دوباره قلب آرام مرا،
قلبی که افتادست از کوبش ،
بلرزانی،
برنجانی
محال است .
***************************
به شمعدونا سپردم، تو نامتم نوشتم از تو وهر چی وعده، بهم دادی گذشتم
چه اشتباهی کردم که اسمتو آوردم خوبیش اینه لااقل واست قسم نخوردم
راستی چه عالمی بود اگه بدا نبودن جدا میشم ما از هم، چون خیلی ها حسودن
دیشب تا صبح نشستم زیر نگاه مهتاب تو خیلی خوبی اما، فقط تو عالم خواب
عکسا هدیه هاتم، میدم به یی واسطه تا که به خیر و خوشی، تمومشه این رابطه
حرفای عاشقونه همش مال قدیمه مث همون حرفا که ماها بهم زدیمه
قول وقرارای ما فایدهای نداره از فردا مال ما نیست اون دو سه تا ستاره
چون چشمای قشنگت هنوز مثل عقیقن به دل نگیر که میرم،آدما بی سلیقن
پژمرده میشه کم کم عطر گلای یاسم خدافظی نکردم، پرته یی کم حواسم
هر وعده ای که دادی به هر کسی عمل کن غصه هاشویه جوری، با مهربونی حل کن
نذار که عشقت واسش مشکل و دردسر شه نذار که از دست تو راهی یه سفر شه
چه وقتایی تلف شد با تو سر قرارا تکلیفا روشن میشه همیشه توبهارا
گناه تو همین بود نداشتن صداقت اما گناه من بود نکردن خیانت
حرفای تو هنوزم رو دل من نشسته ولی پر غباره این آینه شکسته
عاشقی تیرس اما، چشمای تو روشنه انوقت بازم تو میگی اینم گناه منه؟
عاشق که نیستی اما عاشقا نازنین اصلا مث تو نیستن مهربونن، امینن
عشق ما دو تا شده صورت یی مسله نقل دو تا عاشق صبور بی حوصله
سفیدی نگاهت، نابه شبیه برفه آب میشه زود و فقط به قیمت یه حرفه
دیگه خدانگهدار، لحظه های قدیمی من و ببخش عزیزم هر کی داره قسمتی
خوب دیگه خودت خواستی عزیزم ...چون هیچی باقی نزاشتی ...
من از عشق واست خوندم .اما تو...
تو دلت از عشق ساده ی من خندیدی .
---------کسی که ادعا می کردی دوستش داری ...اما...---------
|
داستان عشق |
|
خیلی خوب شناختمت.البته خیلی طول کشید اما شناختمت. معنی عشق و دوست داشتن رو خیلی خوب می دونم . اما خیانت رو نه...بی معرفتی رو نه...بی انصافی رو نه... چشمهای سردت رو می دیدم اما نمی خواستم باور کنم که ... اما با اتفاقاتی که افتاد شناختمت. کسی که خودشو کنار بکشه و بگه بسوز.... ******************************************** تو که می گفتی غزلناز من هستی این متن رو بخون ----------------------------------------- روزگاری در جزیره ای دور افتاده تمام احساسها در کنار هم به خوبی وخوشی زندگی می کردند. خوشبختی . پولداری. عشق . دانائی . صبر . غم . ترس ..........هر کدام به روش خویش می زیستند. تا اینکه یک روز دانائی به همه گفت: هر چه زودتر این جزیره را ترک کنید زیرا به زودی آب این جزیره را خواهد گرفت اگر بمانید غرق می شوید. تمام احساسها با دستپاچگی قایقهای خود را از انبارهای خانه های خود بیرون آوردند و تعمیرش کردند . همه چیز از یک طوفان بزرگ شروع شد و هوا به قدری خراب شد که همه به سرعت سوار قایقها شدند و پارو زنان جزیره را ترک کردند. در این میان عشق هم سوار قایقش بود اما به هنگام دور شدن ازجزیره متوجه حیوانات جزیره شد که همگی به کنار جزیره آمده بودند و وحشت را نگه داشته بودند و نمی گذاشتند که او سوار بر قایقش شود. عشق به سرعت برگشت و قایقش را به همه حیوانات و وحشت زندانی شده سپرد آنها همگی سوار شدند و دیگر جائی برای عشق نماند ! قایق رفت و عشق تنها در جزیره ماند. جزیره هر لحظه بیشتر به زیرآب میرفت و عشق تا زیر گردن در آب فرو رفته بود. او نمی ترسید زیرا ترس جزیره را ترک کرده بود . فریاد زد و از همه احساسها کمک خواست . اول کسی جوابش را نداد . در همان نزدیکی قایق ثروتمندی را دید و گفت : ثروتمندی عزیز به من کمک کن . ثروتمندی گفت : متاسفم قایقم پر از پول و شمش و طلاست و جائی برای تو نیست. عشق رو به ( غرور ) کرد و گفت : مرا نجات می دهی ؟ غرور پاسخ داد : هرگز. تو خیسی و مرا هم خیس می کنی . عشق رو به غم کرد و گفت : ای دوست عزیز مرا نجات بده . اما غم گفت : متاسفم دوست خوبم من به قدری غمگینم که یارای کمک به تو را ندارم بلکه خودم احتیاج به کمک دارم . در این حین خوشگذرانی و بیکاری از کنار عشق گذشتند ولی عشق هرگز از آنها کمک نخواست . از دور شهوت را دید و به او گفت : آیا به من کمک میکنی؟ شهوت پاسخ داد : البته که نه !! سالها منتظر این لحظه بودم که تو بمیری، یادت هست همیشه مرا تحقیر می کردی، همه می گفتند تو از من برتری ، از مرگت خوشحال خواهم شد. عشق که نمی توانست نا امید باشد رو به سوی خداوند کردو گفت : خدایا مرا نجات بده . ناگهان صدائی از دور به گوشش رسید که فریاد می زد نگران نباش تو را نجات خواهم داد ! عشق به قدری آب خورده بود که نتوانست خود را روی آب نگه دارد و بیهوش شد پس از به هوش آمدن خود را در قایق دانائی یافت . آفتاب در آسمان پدیدار می شد و دریا آرامتر شده بود . جزیره داشت آرام آرام از زیر هجوم آب بیرون می آمد وتمام احساسها امتحانشان را پس داده بودند. عشق برخواست به دانائی سلام کرد واز او تشکر کرد. دانائی پاسخ سلامش را داد و گفت: من شجاعتش را نداشتم که به نجات تو بیایم شجاعت هم که قایقش ازمن دور بود نمی توانست برای نجات تو بیاید تعجب می کنم تو بدون من و شجاعت چطور به نجات حیوانات و وحشت رفتی؟ همیشه میدانستم درون تو نیروئی هست که در هیچ کدام از ما نیست . تو لایق فرماندهی تمام احساسها هستی . عشق تشکر کرد و گفت : باید بقیه را هم پیدا کنیم و به سمت جزیره برویم ولی قبل از رفتن می خواهم بدانم که چه کسی مرا نجات داد؟؟ دانائی گفت : او زمان بود . عشق با تعجب گفت : زمان؟!!! دانائی لبخندی زد وپاسخ داد : بله چون این فقط زمان است که می تواند بزرگی و ارزش عشق را درک کند . ===================== "---خواستم نفرینت کنم. اما...کمرت می شکست . پس فقط اینو نوشتم به امید اینکه یه روز برسه معنیشو بفهمی . آره...فقط زمان می تونه ارزش وبزرگی عشق رو درک کنه. تو که هیچوقت معنی عشقو نمی فهمی.تو که پر از دروغ و ریا بودی. فقط برات آرزو می کنم که بتونی یه روز معنیشو بفهمی.---" ...همین... ... ولی ای کاش نمی گذاشتی کتاب عشقمون اینطور به خط آخر برسه... "خوشکل عاشق " ،دوشنبه11/2/1385 |
من
آن ستاره اي را مي جويم كه به قطب دوستم رهنمون شود .
نه آنكه سرِ سير و سفرم هست
كه حديث زندگي تلخم را مرورمي كنم
زنجيري گردنم را مي فشرد
بي كه بدانم به كجا پيوسته
و هر لحظه كوتاهتر
و كوتاهتر مي شود .
********************
من گمان مي كردم
دوستي همچون سروي سرسبز
چهارفصلش همه آراستگي ست
من چه مي دانستم
هيبت باد زمستاني هست
من چه مي دانستم
سبزه مي پژمرد از بي آبي
سبزه يخ مي زند از سردي دي
من چه مي دانستم
دل هر كس دل نيست
قلبها ز آهن و سنگ
قلبها بي خبر از عاطفه اند
از دلم رست گياهي سرسبز
سر برآورد درختي شد نيرو بگرفت
برگ بر گردون سود
اين گياه سرسبز
اين بر آورده درخت اندوه
حاصل مهر تو بود
-------------------------
چقد زندگی کوچیک شده؛ آدما تحقیر شدن
خیابونا دایره بسته و قفس شهر تنگ تر
خودمو قاب گرفتم ...
مـــــــن می خــــــــوام از خـــــــــــودم رهــــــــــــا شم
کجا میشه خودمو پرواز بدم؟؟؟
هوای پاک میخوام
کجــــــــا آسمــــــــــــــان هنوز آبی نیلی یه؟؟؟
بنویس رو تن لحظه ها، خسته شدم از اینجا و آدماش
بنویس رو حاشیه ی دلتنگی هام، دیوونه یی طاقتش طاق شده
-------------------------------
و گر كه خواهي ام خراب كني مرا به غم
و در كشاكش همين عدم
سپاري ام به چشم مردگان زنده ام
مرا چه غم
كه در همين بگير و دار
كه مي سپاري ام به دار
من و نگاه سرد تو
چنين گريز مي زند
و در همين هجاهاي تلخ
به زندگي ستيز مي زند
كه اي برفته از برم
من و همين نگاه آخرين تو
منو همين هزار مرتبه
به لب عتاب و نافرين تو
مرا بمير
مرا بمير
به هفت توي غم فزاي اين كثير
كه اين چنين مرا به قعر مي برد
مرا به دام مي كشد
مرا ز ژرفناي اين همه سياهي و فريب
به زين اسب تازي و سواري و سمند سركش غرور ناشكيب
به رام مي كشد
مرا به دام مي كشد
آرزوی تو بود...
همه می گذرند و می گویند :
(( چقدر عجیب عاشق شدی !))
و من بی توجه به گفته ها
پیراهن آرزو به تن می کنم
و پولک شادی به سر می زنم
تا تو بیایی
با طنین فراموشی نبودن ها
ولی کم کم . پولک ها شل شدند و افتادند
و تیک تیک ثانیه های انتظار
به من فهماند
چقدر دیر است !
و دیدم که تو هرگز نمی آیی
نمی خواهم باور کنم که حالا
میان اصوات خاموش اشک
همه می گذرند و می گویند :
(( چقدر ساده فراموش شدی ))
۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰
شب پر درد مرا میدانی
روز بی رنگ مرا می خوانی
برو دیگر تو فراموش کن این یاس غریب
برو در حلقه چشمان سیاهت اشک را همچون نگینی
که نحیف میخورد بر صدف سنگ دلت
یار من اشک شو و لحظه ای در سوگ دلم پنهان شو
ناگهان اشک شد،،، و زرد شد و،،، شرم شد
رفته است در دل من آه جدایی افسوس
رفته است در دل من آه جدایی افسوس
می روم دنیا برایت امن باد
می روم اینجا سکوتم مرگی ست
می روم اینجا تو را کم دارم
کودکی رویایی در سرایی خالی می دهد آزارم
نام او روراستی نام او بی تابی نام او تنهایی
یاد تو مرد عزیز دل من غم من مرد دگر در دل تو
آن سکوت و مهری که به تومی گفتم مرد در جان و تنم
وای از روزی که موعد برسد،،،، موعد پاسخ اشکم برسد
و کسی باشد که بگوید پاسخ به قطرات اشکم
ای ظالم امشب آوار رهایی مانده در جان تنم
چه کسی خواهد خواند قصه بی تابی
مرگ من با همه سادگی اش، مرگ من با همه خستگی اش
مرگ من دست بر دار مرگ من دست بردار
مرگ تو تاوانی بیش از این نیست گران بر دل درد
مرگ من می آید شب مرگی جانسوز
شب مرگی تنها
شب مرگی بی من
روح من مانده جدا سرگردان
بود نامی به دلم بود یادی به سرم که گذشت و دیگر
روبروی من بی کس منشین
تو برو دست بردار از من و از دل بی آزارم
گفته بودی نفرین گفته بودی نفرین
بر دل من آه مکن
گفته بودم آنشب که تو خود میدانی ،گریه ام باد دعای راهت
راه تو دور شد و روح من هم آمد
به گدایی محبت آنجا قلب من شرم شود و غرورم بر باد برود خاک شود
به گدایی اما نتوانم آیم
به سکوتی مرگبار دل من متهم است علتش در دل تو بی سبب است
جشن سوگند منو تو خالیست فصل سوگند هیاهو نپذیرد آری
برو در کنج قفس نام منو پر پر کن
برو در یاس شبت قلب مرا پرپر کن
گشته پر پر همه روزان قشنگ عمرم
جشن سوگند که ماندست خالی
چو حقیقت باشد جشن بی من بر تو
فصل سوگند هیاهو نپذیرد آری
جای بیگانه در آن جشن نباشد خالی
شاد باش شب تو شاد بود گر چه در دل شد غم ویرانی
روزهای قشنگ عمرم گشته افسرده ز دستت اما......
برو اما شب من بی تو شود نورانی
نور باران ،شب شعر شده رویایی
برو در کنج قفس نام منو پر پر کن
تا که هرگز نخورد لطمه بر آن عشق دروغت آری
وقتي كه چشمات تنهاي تنها
تو بستر عشق خوابش نميبرد
من با تو بودم
اما نديدي......نديدي......نديدي.......
هميشگي رو به قلبت هديه داد زل بزني و به جاي اينكه لبريز كينه و نفرت شي حس
كني هنوزم دوستش داري !!!
چقدر سخته ... دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تكيه بدي كه يه بار زير آوار
غرورش همه ي وجودت له شده !!!
چقدر سخته ... تو خيالت ساعت ها باهاش حرف بزني اما وقتي ديديش هيچي نتوني
بگي !!!
چقدر سخته ... وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشك گونه هاتو خيس كنه اما مجبور باشي
بخندي تا نفهمه هنوزم دوستش داري !!!
و چقدر سخته ... گل آرزوهات رو تو باغ ديگري ببيني !!!
---------کاش می دونستی که چه سخت بود -----------
که رهاش کني...در قفس رو باز کني و بذاري پرندهُ قشنگت پرواز کنه...
آزاد ,آزاد
بذار اونقدر بره که در انتهاي آسمون ببينيش...
مطمئن باش اگه دلش عاشق باشه و برگشتني باشه (برمي گرده)
اما اگه بر نگشت!
بسپرش دست خدا
بذار اونقدر پرواز کنه تا به اونجايي که مي خواد برسه
به همون جايي که دل کوچيکش شاد باشه و احساس سعادت کنه!!!!!!!!!!
روزها ، ماهها ، سالها میگذرند و من در گذر زمان به دنبال چه میگردم ...
سوالی که کسی به پاسخش نرسید ، پس تلاش بیهوده برای چیست
برای پیدا کردن جوابی که وجود ندارد ، خسته از تکرار بی پایان ...
و روح من در تلاطم در فراز و نشیبی بی پایان ...
ای کاش میدانستم ...
حدیث از مطرب و می گو راز دهر کمتر جو که کس نگشوید و نگشاید به حکمت این معما را
