محال است این که بتوانی دوباره قلب آرام مرا، قلبی که افتادست از کوبش ،بلرزانی، برنجانی محال است
چه تنگنای سختی است!
يک انسان يا بايد بماند يا برود.
و اين هر دو،
اکنون برايم از معنی تهی شدهاست
و دريغ که راه سومی هم نيست!"
زندگی، بعضی را طی ميکند، در برخی، استخاره ميکند، و با اندکی، نئشه ميشود.
اما، همه برای يک آفتاب دست تکان ميدهيم.
خداوند در دستانی است که در قلب صاحبش، محبت لانه کرده.
سالها بعد یاد تو از خاطرم خواهد گشت
و نخواهم دانست کجايي .....اما
سلام وآرزوي من براي خوشبختي تو
تو را در خواهد يافت....و در بر خواهد گرفت...و احساس خواهي کرد
اندکي شاد تر و اندکي خوشبخت تر....و نخواهي دانست
كه چرا......
کاش آن آينه ای بودم من
که به هر صبح، تو را ميديدم
می کشيدم همه اندام تو را در آغوش
سرو اندام تو با آن همه پيچ ، آن همه تاب
آنگه از باغ تنت می چيدم گل صد بوسه ی ناب
دل خسته ام ازعالم
دل بسته ام به ساقی
صبرم زیاده اما
عمری نمونده باقی
انگارتموم دنیا
بسته ست به تارمویی
برای این زمونه
نمونده آبرویی
وفا را ازدرخت آموز
که سایه ازسرهیزم شکن هم برنمی دارد
رنگ چشمات رنگ پائیز رنگ پائیز دل انگیز
قیمتی ترین عقیقه برای یه گردن آویز
همیشه برگهای پائیزچشمات رو یادم میاره
رقص خوشه های گندم عطر موهای تو داره
کاشکی اون عقیق رو داشتم توی یک قاب طلایی
تا ابد به گردنم بود یادگار آشنایی
درد و نفرین به سفر باد که منو از تو جدا کرد
تو رو اون گوشیه دنیا منو این طرف رها مرد
تو رو داشتن آرزومه زندگی بی تو حرومه
نقش اون چشمای معصوم لحظه لحظه روبرومه
بعد تو کسی نیومد بتونه جاتو بگیره
که بخاطرش بمیرم که بخاطرم بمیره
درد و نفرین به سفر باد که منو از تو جدا کرد
تو رو اون گوشیه دنیا منو این طرف رها مرد
ای کاش انتظار پايانی داشت
تا من مي توانستم باز آن دستان پر مهرت را بگيرم
و برای آخرين بار بر آن بوسه زنم...
ای کاش انتظار پايانی داشت
تا من دوباره تو را در آغوش بگيرم
و برای آخرين بار وجودت را حس کنم...
ای کاش انتظار پايانی داشت
تا من در آغوش تو
ميمردم......
...خوشکل عاشق....
|
عشق | |
|
سر بيت قصيده ي جواني عشق است اي انكه خبر نداري از عالم عشق اين نكته بدان كه زندگاني عشق است
|
|
خیالات خیس بارانی | |
|
دوباره زنده شد ان خاطرات ویرانی شکوفه داد خیالات خیس بارانی بگو کجاست کور سوی ماه نورانی از ان شکوه که در قاب خاطرم رویید نمانده شاخه ی خشکی .نهال عریانی چه با تو خوب بود عاشقانه بودن ها تو بودی و من و دریای عشق طوفانی کنون تمام وجودم پر از شب است و سکوت که در غروب غریبانه ام نمی مانی |
مهربون من !
تا وقتي كه تو هستي، تا لحظه اي كه ياد تو در خاطر من جاريست!
تا زماني كه دستهاي گرمت همراه دستاي خسته اي منه!
تا وقتي كه نگاهت تنها پناهگاه و تكيه گاه نگاه سرگردان منه!
تا زماني كه تو همسفر جاده زندگي من هستي!
تا وقتي كه شونه هاي تو امن ترين جاي دنياست براي من!
من زنده هستم! براي زندگي كردن
آزاد آزاد مينويسم...در آغوشم بگير ای آخرين هم آغوشم
که اين سخنه سختدلتنگی آزارم ميدهد...
فرياد که اين ديوانه وار نثرها هم آبی بر اين آتش نيست...
کجا بايد گريست؟ کجا بايد گشت ...
تنها اين دفتر مَحرم سروده دلی سوخته است
که سفيدی اش طلوع اين شبهای دراز تنها ييست...
آسمان زمرد که می بارد دوست داشتم می گشادم دلم را تا پاک کند سياهی
سالها صبوری بر سنگينی خاطره را...
در آغوشم بگير بی منت!
نمي خوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...چون دنيا يه روز تموم ميشه...
نمي خوام بگم که مثل گلی...چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...
نمي خوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...چون شب هم بالاخره تموم ميشه...
نمي خوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...چون اب که هميشه پاک نمي مونه...
نمي خوام بگم که دوستت دارم...چون من که اصلا دوستت ندارم...!!!بلکه من عاشقتم...
چقدر سخته هر لحظه با تو بودن اما از تو دور بودن...
سر دفتر عالم معناي عشق است 
[1].jpg){kind=link}
