تبليغاتX
..."بهانه ی عشق"...

..."بهانه ی عشق"...

محال است این که بتوانی دوباره قلب آرام مرا، قلبی که افتادست از کوبش ،بلرزانی، برنجانی محال است


صدات مونده
صدات مونده
........
من که مردم
وقتی فهمیدم
که از رو شونه هام
عطر تو و بوی تو رفته
وای که مردم
وقتی فهمیدم
که از شب سیاه روزگارم
رنگ گیسوی تو رفته .
صدات مونده
نمیره از تو گوشم .
نگات مونده
که برده عقل و هوشم .
نگات مونده
که برده عقل و هوشم .
اگه رفتی ولی یادت که مونده
همین عشق که دل هارو سوزونده.
همین عشق که دل هارو سوزونده.
همه جا اشکم سرازیر و
دل از زندگی سیرو
انگار این روزا دل داره میمیره و
میره پی کارش.
صدات مونده
نمیره از تو گوشم .
نگات مونده
که برده عقل و هوشم .
نگات مونده
که برده عقل و هوشم.
اگه رفتی ولی یادت که مونده
همین عشق که دل هارو سوزونده
همین عشق که دل هارو سوزونده.
+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام آذر 1384ساعت 17:5  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

 نگات نگاه آشناست
                  نگاه عاشقانست.
                               طنین و آهنگ صدات
                                            قشنگترین ترانه ست

   هنوزم از نگاه تو
                بارون عشق میباره
                              روزای عاشقی رو باز
                                              به یاد من میاره .
 
      برات کی آواز میخونه
                         کی نازتو میخره
                                   باگفتن دوست دارم
                                                     کی دلتو میبره.

         دلوبه دست هر کسی
                                     نگو که آسون میدی
            اونی که جون میده برات
                                   بگو براش جون میدی

         نا امیدم نکن
                  نا امیدم نکن از عشق
                                میخوام عاشق بمونم
                                          میخوام حدیث عشقو
                                                      ا ز تو چشات بخونم.

                   . برات کی آواز میخونه
                               کی نازتو میخره
                                         باگفتن دوست دارم
                                                    کی دلتو میبره .

      من توی عشقت گم شدم
                اینو خودت میدونی
                      اگه بخوای باز میتونی
                           تو قلب من بمونی
 
                                  به اشتیاق دبدنت
           کی شاخه گل میاره
                                 تو رو نوازش میکنه
                                                  گل رو موهات میزاره .
   
 برات کی آواز میخونه
         کی نازتو میخره
                باگفتن دوست دارم
                               کی دلتو میبره .

           دلوبه دست هر کسی
                             نگو که آسون میدی
                اونی که جون میده برات
                                 بگو براش جون میدی

                  نا امیدم نکن
                     نا امیدم نکن از عشق
                          میخوام عاشق بمونم
                               میخوام حدیث عشقو
                                         از تو چشات بخونم.

    برات کی آواز میخونه
                       کی نازتو میخره
                                    باگفتن دوست دارم
                                                      کی دلتو میبره .

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام آذر 1384ساعت 16:47  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

 

کسی  دیگر نمی کوبد در این خانه ی مترو ک را

 

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

 

و من چون شمع میسوزم   و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

 

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

 

   درون کلبه ی خاموش خویش اما کسی حال  منه غمگین نمی داند

 

و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارم درون سینه ی پر جوش خویش اما

 

کسی حال مکنه تنها نمی داند

 

و من چون تک درخت زرد پائیزم  که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او

 

و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم آذر 1384ساعت 12:54  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

چقدر دلتنگم...

دلتنگ لحظه ای بودن...

و چه عاشقانه می کاوم سیاه ترین شب را

به جستجوی آن نشانه ی نور ...

چقدر دلتنگم ...

دلتنگ لحظه ای ماه بودن ...

و چه تلخ است

ماه تنها بودن

در شب های بی ستاره ی این سرزمین...

چقدر دلتنگم...

دلتنگ لحظه ای باریدن...

دلم می خواهد ببارم...

                         ببارم...

                              ببارم...

تا سیر شوم از اشک های نریخته ای

- که در هجوم بادهای بی عاطفه

پرده ی نگاهم را ندرید ... -

نگاهم زیر سنگینی واژه های نگفته خرد می شود...

وقتی زبان را یارای گفتن نباشد

چگونه نگاه را طاقت شنیدن ؟

چقدر دلتنگم...

دلتنگ چادر زدن های بی گاه

- به دور از دیوارهای شک و تردید...-

زیر باران بودنت...

دلم را به ضریح نگاهت گره زدم

تا ببینیم ...و بخوانیم... و بشنوی صدای این خسته را ...

و نذر کردم اگر دوباره آسمان ببارد

هزار اطلسی زیر قطره های خاک خورده اش بکارم

و هزار بار ببوسم گلبرگ هایشان را

و هزار بار بخوانمت

با پاک ترین نگاه ها

و زیباترین واژه هایم ...

شاید که جاری کنی عطر پاک نفست را

در رگ های من ...

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم آذر 1384ساعت 12:33  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

 

پاییز را به جستجوی بهار پشت سر گذاردم...

و نگاهم را

مخفیانه

خاک کردم...

شاید جوانه زند...

و عشق

میان چشم های غبار آلودم گل دهد ...

می دانی ؟

که چرا شب ها

آسمان سیاه است؟

 

و چرا باران همیشه از ابر می بارد

نه از خورشید؟

و ماه

پشتش چه چیزی را پنهان کرده

که همیشه

فقط یک نیمه عریان است ؟...

نمی دانم...

و شاید هم نمی خواهم بدانم

که چرا

باد

       قاصدک را به سویم می راند

و من

-شبیه تکه سنگی که آب دورش می زند -

گوشهایم را می گیرم...

***

دستانم

پر بود از هجای نگاهت...

شکستم

خون فواره می زد

مشت کردم تا نبینم...

تا نبینم تکه های شکسته را

و ترانه

       خراش می خورد...

***

" جاده "

سرود رفتنت را

روی خط کشی های بی پایانش

حک می کرد

      و قدم هایت

                  نجوای نرفتن...

                                         ...

                                                 ...

                                                          ...

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم آذر 1384ساعت 12:32  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

به خاطرم داری...

منم همان که غمت را سرود... يادت رفت

کسی که مثل تو عاشق نبود... يادت رفت

منم .نگاه کن آيا به خاطرم داری

کسی که عشق به رويت گشود...يادت رفت

هر آنچه در پس چشمان خسته ام گم بود

ببين هميشه به نام تو بود ...يادت رفت

ميان اهل محل رسم من و تو اين بود

زلال و ساده همانند رود... يادت رفت

تو عاشقی شده بودی بزرگ و سر در گم

چو سيب سرخ تمام وجود ...يادت رفت

ببين چگونه زمان از کنارمان رد شد

خلاصه، سيب، خدا، ها! چه زود ...يادت رفت...

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم آذر 1384ساعت 11:14  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

دلم می گيرد از گفتن

دريغا شهر قلبم را غروبی تيره پوشانده است

تمام پيکرم از سردی شبهای غربت،سخت می لرزد

حصار ذهن من ،آشفته و تبدار

درونم از حباب لحظه ها،سرشار

که همچون ضربه ساعت هميشه با قدمهای زمان از دور می آيد

و غم چون زخمه يی بر تار

تمام پيکرم را می خراشد از جدائی ها

و ذهنم در حصار تنگ انديشه

صبورم از باور بودن

غمين از حيرت ماندن

دريغا من نمی گويم غمم را با چه کس گويم

بگو با من ای همراز ای همدرد

مگر آيا مجال اعتمادی هست؟

دلم می گيرد از گفتن...

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم آذر 1384ساعت 11:11  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

نرسیدن

تقدیر من این است سفر تا نرسیدن                      تا مرز جنون رفتن و اما نرسیدن

چون باد مسافر همه سر پای کشیدن                  بر سیه صحرا و به دریا نرسیدن

سر تا سر عمر من سرگشته همین است           دل کندن از اینجا و به آنجا نرسیدن

از روز ازل در پی تو بوده ام ای دوست                 اما چه کنم من چه کنم با نرسیدن

ای دوست تو امید رسیدن مددی کن                    خنجر زده بد جای دلم را نرسیدن

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم آذر 1384ساعت 11:10  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

"وای یه شعر توپ........." 
نيمه شب بود و تو در خاطر من چون هرشب

ره خواب بر چشم ترم مي بستي

در خيال من و انديشه من بودي تو

نه همين شب همه شبها هستي

خاطرت آرام به انديشه من مي آيد

همره خاطر تو بغض و غرن * مي آيد

همه شب حال من اين است

نه اين شب تنها

همه بي تابي و شب بيداري

گونه تر کردنها

تو کدامين شب از اين حال دلم با خبري ؟

تو چه داني که چه سان ميگذرد ؟

لحظه ها ، ثانيه ها ، بي تو سرکردن ها

کاش ميدانستي .....

کاش ميدانستي شوق ديدار تو در سر دارم

کاش ميدانستم .....

کاش ميدانستم که اگر باز بگويم با تو

از تو چه پاسخ دارم ؟


کاش ميدانستي ....

کاش ميدانستي که به اندازه اين فاصله ها

من از اين فاصله ها بيزارم
 
من از اين فاصله ها بيزارم

کاش ميدانستم ....

کاش ميدانستم که چه در سر داري

چيست برهان دمي لطف و دمي آزارم

کاش ميدانستي کاش ميدانستم

چه بگويم با تو ؟

چه بگويم از تو ؟

به که گويم جز تو ؟

چه بگويم با تو ؟

تو که هر قصه من ميداني

چه بگويم با تو ؟

تو که احوال پريشان مرا ميداني

چه بگويم از تو ؟

نشود گفت همه جور تو در يک دفتر

چه بگويم از تو ؟

که چه کرد شمع به پروانه ؟!!

نه ....... از آن هم بدتر

به که گويم جز تو ؟

من در اين خلوت تاريک در اين بند اطاق

اين همه ديوار کجا گوش شنيدن دارد

نشد اين تا ز سر لطف شبي

سوي من آيي و

بر من نظر تازه کني

نشد آن تا ز سر بخت شبي

همچو گم کرده رهي

از سر کويم گذري

چو نه اي لطف تو داري ، نه من آن اقبال

شوق ديدار تو را ............

چه اميد عبثي ، آرزوئي چه محال
دلم ميخواد قصه بگم اما نه از اون قصه ها

يه قصه اي که توي اون من باشم و تو و شما


ميخوام ازاون روزي بگم که سردو باروني بودش

اما نگاه ما دوتا بارونو زيبا ميدونست

ميخوام ازاون روزي بگم که درکنار هم بوديم

تو پيش من


من پيش تو .


ميخوام بگم


خدا کنه


که مرغ عشق باز بخونه

گلدون مهرو عاطفه نشکنه سالم بمونه

کاش ميتونستيم که بيايم دستامونو به هم بديم

بيايم و با تيشه ي مهر به خار نفرت بزنيم

ميخوام بگم ريشه زدن تو خاک عاشقي خوشه

دويدن تو کوي عشق بردن کاپ دل خوشه

بگو اصلا تو دوست داري قلبو شکارش بکني؟

يامرغ عشقي بخري هرروز نگاهش بکني؟

بگو شده قلب تو هم جيک جيک و تاپ تاپ بکنه؟

باديدن يه همسفر بهونه ي سفر کنه؟

شده بهارا بشيني شکوفه ها رو ببيني؟

اونوقت بياي و از بهار شور پريدن بگيري؟

شده يه روز به آسمون خيره بشي نگاه کني؟

بعد از يه مدتي نظر ،ستارتو  پيدا کني؟


شده کنار گل سرخ بخواي يه قصه اي بگي؟

نگاش کني نازش کني اما بعدش هيچي نگي؟

شده يه روز يه قاصدک رو توي دستات بگيري؟

نزديک لبهات کني و براش ترانه بخوني؟

بعدش فوتش کني و بعد يه فال حافظ بگيري؟

شده به خاطر يه دوست ، غريب و بي صدا بشي؟

يا عکسشو هي بکشي تو ذهن مثل يه نقاشي؟

شده دلت هوايي گرماي خنده هاش بشه

يا که چشات باروني گل هاي پرپرش بشه؟

شده به خاطر دلش گلهاي ياسو بچيني؟

يا بعد فقط براي اون جشن ستاره بگيري؟

شده تو ثقل فاصله ادامه ي نگاش بشي؟

يا تو شکار لحظه ها مهمون خنده هاش بشي؟

شده يه شب تا خود صبح ساز بزني گريه کني؟

ياکه شده رو ساحلا اسمشو تو حک بکني؟؟

شده يه روز آب بخوري اسمشو هي يادت بياد؟

ياوقتي که خواب ميبيني عکسش جلو چشات بياد؟

شده بخواي لحظه هارو آبي و آبي تر کني؟

يا که بخواي پروانه رو به جشن گلها ببري؟

شده رو سنگفرش زمين حس بکني پرنده اي؟

يا وقتي که باهاش باشي حس بکني مسافري؟

اگر يه روز شد که ديدي اينا همش پيش توه

ياوقتي ديدي تودلت حسي زدش يه جوونه

اونوقته که با خاطره ميتوني همسفر بشي

خيلي قشنگ و بي صدا از حسي با خبر بشي

اونوقت ميفهمي زندگي رفتن و پر کشيدنه

آخر قصه ي شما

اونم اگر تورو بخواد

رسيدنه ،رسيدنه
 
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم آذر 1384ساعت 9:39  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

دوباره دلم گرفته.............

تو خلوت کوچه های پاییز بازم به یاد خاطرات باتوبودن شروع به قدم زدن کردم.

بازم از کوچه خاطره ها مثل همیشه بدون تو عبور کردم، درخت سرسبزی که

 همیشه تورو به یاد من می آورد تن به زردی پاییز سپرده بود وتمام برگهای خودش

رو ارزانی کوچه خاطره ها کرده بود. صدای خش خش برگها بازم تورو به خاطر

 من می آورد انگار داشتم روی خاطره های با توبودن قدم میزدم. شب نم ناکی بود

 اما آسمون هم مثل دل تنگ من قدرت گریه کردن نداشت شاید دل آسمون هم مثل دل

 من تنگ شده بود ولی ای عزیز ماندنی اینو بدون که دل من همیشه به یاد تو بهاری

 باقی خواهد ماند و تن به زردی پاییز نخواهد داد

و تو ای تک درخت سرسبز پاییزی همیشه در دل من بهاری خواهی ماند

 

دوستت دارم

و دلم به اندازه بغض آسمان ابری پاییز برایت تنگ شده عزیز دل

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم آذر 1384ساعت 9:38  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم آذر 1384ساعت 9:37  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

چشمانم در نگاهش ساعتها خيره ماند  
  
حرفي براي هم نداشتيم
 
 زيرا قلبهايمان در حال نجوا بودند
      
نميخواستم خلوتشان را بر هم زنم
 
   سكوت را ترجيح دادم
 
تا قلبهايمان درد و دل كنند
 
            چشمهايش عمق عشق را فرياد ميزد
 
هوس بوسيدن لبهايش آزارم ميداد
 
         عشق مقدسمان را با هوسي زودگذر آلوده نكردم
 
اما چشمانم با اندامش عشق بازي مي كرد
 
چه عاشقانه بود دیروزم... 
 
 چه تاریکست امروزم...
 
به آتش می کشم خود را
 
   اگر فردا چنین باشد...
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم آذر 1384ساعت 9:36  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

عشق يعني دستهايم ماله توست / چشمهاي خسته ام دنبال توست / عشق يعني ما گرفتار هميم / دوستدار هم طرفدار هميم / هرچه ميخواهد دلش آن ميکند / ميکشد مارا و کتمان ميکند / عشق غير از تاولي پر درد نيست / هرکس اين تاول ندارد مرد نيست / آمدم تا عشق را معنا کنم بلکه جاي خويش را پيدا کنم / آمدم ديدم که جاي لاف نيست عشق غير از عين و شين و قاف نيست.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم آذر 1384ساعت 9:34  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

           

                    من تنهای تنهام

             خدایا چرا غزلنازم رو ازم گرفتی

**************************************************

                          چرا کبوترای دلمون اینطور آواره شدند ....چرا؟

                                         من و تو که عاشقترین بودیم

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم آذر 1384ساعت 12:59  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

 

       بوی باران بوی سبزه بوی خاک

        شاخه های شسته باران خورده پاک

             آسمان آبی و ابر سپید

                  برگهای سبز بید

                      عطر نرگس رقص بار

     نغمه شوق پرستوهای شاد

             خلوت گرم کبوترهای مست

                   نرم نرمک می رسد اینک بهار

                            خوش به حال روزگار!

 

               خوش به حال چشمه ها و دشت ها

               خوش به حال دانه ها و سبزه ها

                خوش به حال غنچه های نیمه باز

            خوش به حال دختر میخک - که می خندد بناز -

                               خوش به حال جام لبریز از شراب

                                           خوش به حال آفتاب.

 

                            ای دل من گرچه در این روزگار

                                  جامه رنگین نمی پوشی به کام

                                       باده رنگین نمی بینی به جام

                               نقل و سبزه در میان سفره نیست

                                 جامت از آن می که می باید تهی است

                                      ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم!

                                          ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

                                            ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

                         گر نکوبی شیشه غم را به سنگ

                                        هفت رنگش می شود هفتاد  رنگ!

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم آذر 1384ساعت 12:48  توسط  "خوشکل عاشق "  | 

مطالب قدیمی‌تر