وقتي كه چشمات تنهاي تنها
تو بستر عشق خوابش نميبرد
من با تو بودم
اما نديدي......نديدي......نديدي.......
+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین 1385ساعت 0:15 توسط "خوشکل عاشق "
|
..."بهانه ی عشق"...
محال است این که بتوانی دوباره قلب آرام مرا، قلبی که افتادست از کوبش ،بلرزانی، برنجانی محال است
چقدر سخته ... تو چشاي كسي كه تمام عشقت رو ازت دزديد و به جاش يه زخم
هميشگي رو به قلبت هديه داد زل بزني و به جاي اينكه لبريز كينه و نفرت شي حس
كني هنوزم دوستش داري !!!
چقدر سخته ... دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تكيه بدي كه يه بار زير آوار
غرورش همه ي وجودت له شده !!!
چقدر سخته ... تو خيالت ساعت ها باهاش حرف بزني اما وقتي ديديش هيچي نتوني
بگي !!!
چقدر سخته ... وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشك گونه هاتو خيس كنه اما مجبور باشي
بخندي تا نفهمه هنوزم دوستش داري !!!
و چقدر سخته ... گل آرزوهات رو تو باغ ديگري ببيني !!!
---------کاش می دونستی که چه سخت بود -----------
+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین 1385ساعت 0:13 توسط "خوشکل عاشق "
|
زماني عاشقي ومي تواني ادعا کني عشقت واقعيه
که رهاش کني...در قفس رو باز کني و بذاري پرندهُ قشنگت پرواز کنه...
آزاد ,آزاد
بذار اونقدر بره که در انتهاي آسمون ببينيش...
مطمئن باش اگه دلش عاشق باشه و برگشتني باشه (برمي گرده)
اما اگه بر نگشت!
بسپرش دست خدا
بذار اونقدر پرواز کنه تا به اونجايي که مي خواد برسه
به همون جايي که دل کوچيکش شاد باشه و احساس سعادت کنه!!!!!!!!!!
+ نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم فروردین 1385ساعت 0:9 توسط "خوشکل عاشق "
|
روزها ، ماهها ، سالها میگذرند و من در گذر زمان به دنبال چه میگردم ...
سوالی که کسی به پاسخش نرسید ، پس تلاش بیهوده برای چیست
برای پیدا کردن جوابی که وجود ندارد ، خسته از تکرار بی پایان ...
و روح من در تلاطم در فراز و نشیبی بی پایان ...
ای کاش میدانستم ...
حدیث از مطرب و می گو راز دهر کمتر جو که کس نگشوید و نگشاید به حکمت این معما را
+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام فروردین 1385ساعت 23:49 توسط "خوشکل عاشق "
|
و من رهگذری در جستجوی نور ...
آن نوری که پیش ترها بر من تابید و وجودم را فراگرفت از خود میپرسم در این تاریکی این نور از کجا آمده بود . همه جا تاریک است و نتوان دید ...
اما احساسش میکنم روزنی را که برای نخستین بار آن نور از انجا تابید
بسویش میدوم اما گویی هر لحظه از من دور میگردد
تمام وجودم در اشتیاق رسیدن به نور است ...
آخر تو نمیدانی که این نور چه زیباست ، نمیدانی که با رنگین کمانی از رنگها چه دنیای زیبایی آفریده
روزگاریست که دیگر آن نور را نمیبینم ، دور مانده ام از طلوع ...
و تمام وجودم در تلاطم رسیدن ، اشتیاقی بی حد ، راهیست دراز و پای من لنگان ...
بایست نرو ، لحظه ای درنگ ... من از دیار این شب نیستم ... مرا هم با خود ببر به دیار روشناییها
نمیگویی دلتنگت میشوم ...
و نور همچنان از من دور میشود ، آری شاید من هم به این دیار تاریک تعلق دارم
شاید آن نور رویایی بیش نبوده ، شاید ، شاید ....
اما من که تو را احساس کردم ، و میدانم که مرا خواندی ، پس اینک چرا ...
صبر کن و این ناتوانی را بر من ببخش ، و منتظر بمان تا خود را برسانم به آن روزن
که تمام وجودم شوق رسیدن است ...
+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام فروردین 1385ساعت 23:38 توسط "خوشکل عاشق "
|
جاده وجود
كوله پشتياش را برداشت و راه افتاد. رفت كه دنبال خدا بگردد؛ و گفت: تا كولهام از خدا پر نشود برنخواهم گشت.نهالي رنجور و كوچك كنار راه ايستاده بود.مسافر با خندهاي رو به درخت گفت: چه تلخ است كنار جاده بودن و نرفتن؛ و درخت زير لب گفت: ولي تلخ تر آن است كه بروي و بي رهاورد برگردي .
كاش ميدانستي آنچه در جستوجوي آني، همينجاست .
مسافر رفت و گفت: يك درخت از راه چه ميداند، پاهايش در گِل است، او هيچگاه لذت جستوجو را نخواهد يافت .
و نشنيد كه درخت گفت: اما من جستوجو را از خود آغاز كردهام و سفرم را كسي نخواهد ديد؛ جز آن كه بايد.
مسافر رفت و كولهاش سنگين بود .
هزار سال گذشت، هزار سالِ پر خم و پيچ، هزار سالِ بالا و پست. مسافر بازگشت. رنجور و نااميد. خدا را نيافته بود، اما غرورش را گم كرده بود. به ابتداي جاده رسيد. جادهاي كه روزي از آن آغاز كرده بود .
درختي هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده بود. زير سايهاش نشست تا لختي بياسايد. مسافر درخت را به ياد نياورد. اما درخت او را ميشناخت .
درخت گفت: سلام مسافر، در كولهات چه داري، مرا هم میهمان كن. مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمندهام، كولهام خالي است و هيچ چيز ندارم .
درخت گفت: چه خوب، وقتي هيچ چيز نداري، همه چيز داري. اما آن روز كه ميرفتي، در كولهات همه چيز داشتي، غرور كمترينش بود، جاده آن را از تو گرفت. حالا در كولهات جا براي خدا هست. و قدري از حقيقت را در كوله مسافر ريخت. دستهاي مسافر از اشراق پر شد و چشمهايش از حيرت درخشيد و گفت: هزار سال رفتم و پيدا نكردم و تو نرفتهاي، اين همه يافتي !
درخت گفت: زيرا تو در جاده رفتي و من در خودم. و پيمودن خود، دشوارتر از پيمودن جادههاست
+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام فروردین 1385ساعت 23:37 توسط "خوشکل عاشق "
|
دلم گرفته است ، به ایوان می روم و انگشتانم را بر پوست کشیده شب می کشم چراغهای رابطه خاموشند ، چراغهای رابطه تاریکند کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد و کسی مرا به میهمانی گنجشکها نخواهد برد. پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی ست.
+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام فروردین 1385ساعت 23:10 توسط "خوشکل عاشق "
|
دستانم را مشت ميکنم
چشمانم را ميبندم
نفسم را حبس ميکنم
قلبم را درحاله ای از مه ناپدید میکنم
خيالم را سياه
خوابم را پوچ
و عشقم را .......و عشقم را..... چگونه مخفیت کنم چگونه؟؟؟
...۱۲۳۴۵۶۷ خودم را آرام به خواب میزنم
اما چگونه.....؟
بدون چشم - بدون قلب - حتی نفس مرا هم ربوده اند
آخرین کلمات مرگم چه می تواند باشد؟
خدا؟
عشق؟
کیمیا؟
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم فروردین 1385ساعت 12:52 توسط "خوشکل عاشق "
|
براي رسيدن به تو پا پيش گذاشتم . خودم را قسمت كردم وتو را سهم تمام
روياهايم كردم .
انصاف نبود...
تو كه ميدانستي با چه اشتياقي خودم را قسمت
ميكنم. پس چرا زودتر از تكه تكه شدنم جوابم نكردي .
براي خداحافظي خيلي دير
بود خيلي دير...
**********************************
شاید هیچوقت حاضر نباشی که این نوشته هارو بخونی …
شاید هیچوقت نخوای که حتی این آدرس رو نگاه کنی ولی من همیشه مینویسم…
نه برای تو…مینویسم تا همه ببینن تو چقدر از من دور شدی…
تا همه بدونن که دلت چقدر سنگ شده…
تا همه بفهمن چقدر و چقدر و چقدر تقدس عشق رو به بازی گرفتی…
شاید گناه من فقط این بود که عاشقت شدم ….
شاید گناه من این بود که هرگز از تو نپرسیدم که
جز عشق توی چشمای معصوم من چي دیدی ….
شاید …
بيخيالش...
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم فروردین 1385ساعت 0:27 توسط "خوشکل عاشق "
|
داستان ها دارم از دیاران که سفر کردم و رفتم بی تو
از دیاران که گذر کردم و رفتم بی تو
بی تو رفتم تنها، تنها
و صبوری مرا کوه تحسین می کرد.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385ساعت 0:43 توسط "خوشکل عاشق "
|
یادته اون روزا که (20 مرداد) یه بار اینو نوشتم...اما تو هیچ وقت معنی شو متوجه نشدی
زير يه سنگ سياه
پونه اي زد جونه
سر در آورد از تو خاک
آسمون رو ببينه
سايه سياه سنگ
افتاده بود رو تنش
سردي پيکر سنگ
مونده بود رو بدنش
خسته شد نشست رو خاک
اون جونه قشنگ
نتونست بياد بيرون
از زير سينه سنگ
گفت که:
"زير سنگ سخت
من غريب و اسيرم
زير اين حجم کبود
جون ميدم, من ميميرم."
سنگه تا حرف و شنيد
قلب سنگي اش شکست
گفت که:
" با اين همه درد
نميشه اينجا نشست
لبه پرتگاه جنون
لغزيد و افتاد توي رود"
چه قشنگ کار سنگ
تو سکوت شعر من
رسيدن به اوج عشق
قصه سقوط سنگ
يکي هست که ميگذره
از خودش ببين چه سخت
سنگه افتاد ته رود
تا جونه شد درخت
پونه اي زد جونه
سر در آورد از تو خاک
آسمون رو ببينه
سايه سياه سنگ
افتاده بود رو تنش
سردي پيکر سنگ
مونده بود رو بدنش
خسته شد نشست رو خاک
اون جونه قشنگ
نتونست بياد بيرون
از زير سينه سنگ
گفت که:
"زير سنگ سخت
من غريب و اسيرم
زير اين حجم کبود
جون ميدم, من ميميرم."
سنگه تا حرف و شنيد
قلب سنگي اش شکست
گفت که:
" با اين همه درد
نميشه اينجا نشست
لبه پرتگاه جنون
لغزيد و افتاد توي رود"
چه قشنگ کار سنگ
تو سکوت شعر من
رسيدن به اوج عشق
قصه سقوط سنگ
يکي هست که ميگذره
از خودش ببين چه سخت
سنگه افتاد ته رود
تا جونه شد درخت
+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم فروردین 1385ساعت 0:42 توسط "خوشکل عاشق "
|
موقع خداحافظی اشکی شدم در چشمانت
پلکهایت را زودتر بستی
تا سرازیر شوم...
-----------------------------
من تکه تکه از دست رفتم ، در روز روز زندگانيم !
------------------------------
+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم فروردین 1385ساعت 1:28 توسط "خوشکل عاشق "
|
رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت
راهي بجز گريز برايم نمانده بود
اين عشق آتشين پر از درد بي اميد
در وادي گناه و جنونم كشانده بود
رفتم كه گم شوم چو يكي قطره اشك گرم
در لابلاي دامن شبرنگ زندگ
رفتم كه در سياهي يك گور بي نشان
فارغ شوم ز كشمكش و جنگ زندگي
اي سينه در حرارت سوزان خود بسوز
ديگر سراغ شعله ي آتش ز من مگير
مي خواستم كه شعله شوم سر كشي كنم
مرغي شدم به كنج قفس بسته و اسير
اي سينه در حرارت سوزان خود بسوز
ديگر سراغ شعله ي آتش ز من مگير
مي خواستم كه شعله شوم سر كشي كنم
مرغي شدم به كنج قفس بسته و اسير
راهي بجز گريز برايم نمانده بود
اين عشق آتشين پر از درد بي اميد
در وادي گناه و جنونم كشانده بود
رفتم كه گم شوم چو يكي قطره اشك گرم
در لابلاي دامن شبرنگ زندگ
رفتم كه در سياهي يك گور بي نشان
فارغ شوم ز كشمكش و جنگ زندگي
اي سينه در حرارت سوزان خود بسوز
ديگر سراغ شعله ي آتش ز من مگير
مي خواستم كه شعله شوم سر كشي كنم
مرغي شدم به كنج قفس بسته و اسير
اي سينه در حرارت سوزان خود بسوز
ديگر سراغ شعله ي آتش ز من مگير
مي خواستم كه شعله شوم سر كشي كنم
مرغي شدم به كنج قفس بسته و اسير
+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم فروردین 1385ساعت 1:27 توسط "خوشکل عاشق "
|
هوا تاريك است , ستاره اي در آسمان نيست امشب هيچ عاشقي در آسمان ستاره اي ندارد ...
چقدر سخت است بي ستاره بودن . ستاره ها به راستي كجايند؟
مگر نه اينكه هر دل عاشق ستاره اي دارد ؟ پس چگونه اينقدر مخوف ممكن است ؟
آيا به راستي هيچ عاشقي در دنيا نيستد ؟ يا اينكه آسمان امشب سر ناسازگاري دارد ؟
چه كسي قلب ستاره ها را شكسته ؟ كدام عاشق سنت عاشقي را شكسته ؟
ما با ستاره ها چه كرديم ...
مگر ما آن عاشق ديروز نيستيم ؟ چرا اينگونه شديم ؟
ما كه با يك لبخند تا اوج مي رسيديم و با يك اشك بر زمين مي چكيديم ...
نفس نور را فراموش كرديم ... فريب جلوه را خورديم ...
+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم فروردین 1385ساعت 1:24 توسط "خوشکل عاشق "
|
نیمه ی هستی من آیه ی تاریکی ست
که تو را در خود تکرار کنان
به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی
خواهد برد
من در این آیه تو را آه کشیدم آه ...
من در اين آيه تو را
به درخت و آب و آتش پيوند زدم ...
+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم فروردین 1385ساعت 1:20 توسط "خوشکل عاشق "
|
"به یاد اولین آشنایی::::::::::
---بهانه---------------
کنار آ شنایی تو آشیانه میکنم
فضای آشیانه را پر از ترانه میکنم
کسی سوال میکند بخاطر چه زنده ای؟
و من برای زندگی تو را بهانه میکنم........"
___________________________
اما تو باز......
لب تشنه تر از ديروزی ....... بازهم در عطش تلخ تنهايی
می تپی
می شكنی
می سوزی
تا كجا رفتن و
رفتن
تا چه مقدار شكستن!
==============
خدا خراب کند تخته سیاه قلب تو را
که از سیاهی بسیار او ندانستی
کدام دست مرا با تو پیوند می زند
کدام دست مرا از تو دور می سازد
================
آن کس که دست من را در دستش می فشرد...
مرا به دســـــــــــــــــــت غم داد...
به فراموشــــــــــی سپرد...
============
آنکه می گفت منم
بهر تو غمخوارترین
چه دل آزارترین شد
چه دل آزارترین !
××××××××××××××××××
به یاد آرزوهایی که می میرند
سکوتی می کنم سنگین تر از فرهااااااااااااااااااااد
××××××××××××××××××
پاییز
هیچ حرف تازه ای برای گفتن ندارد
وقتی از نرده بان باد بالا میرود
برگها چه زود به گریه می افتند
×××××××××××××××××
گذشتن از اون همه عشق برای من ساده نبود
با اینکه پرپر میزدم باید میرفتی دیر یا زود
دیگه واسه تموم عمر میگذرم از خواستن تو
یه چیزی مثل معجزه ست از این به بعد دیدن تو
.............................
آموخته ام .... كه اين عشق است كه زخمها را شفا مي دهد نه زمان .
---------------------------
آمو خته ام ...... كه لبخند ارزانترين راهي است كه مي شود با آن نگاه را وسعت داد .
============
تا که بوديم نبوديم کسي......کشت ما راغم بي همنفسي....تا که رفتيم همه يارشدند.....خفته ايم وهمه بيدارشدند.....قدر آيينه بدانيم چوهست......نه در آنوقت که اقبال شکست.
============
با گفتن اینکه؛یافتن عشق غیر ممکن است مانع ورود عشق به زندگی خود نشو.
============
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
نوشته های پیشین
خرداد 1385اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
بهمن 1384
دی 1384
آذر 1384
آبان 1384
مهر 1384
شهریور 1384
پیوندها
××××××××
××××××
×××××××
××××××××
×××××××××
××××××××××
×××××××××××
××××××××××××
××××××××××××
××××××××××××
××××××××××××
××××××××××××
××××××××××××
××××××××××××
××××××××××××
××××××××××××
××××××××××××
××××××××××××
××××××××××××
××××××××××××
××××××××××××
RSS
POWERED BY
BLOGFA.COM
BLOGFA.COM