..."بهانه ی عشق"...

..::"خدا حافظ بهانه ی عشق"::..

tanteshne — Sun, 28 May 2006 21:56:18 GMT

اي عشق، شكسته ايم، مشكن ما را اينگونه به خاك ره ميفكن ما را ما، در تو به چشم دوستي مي بينيم اي دوست مبين به چشم دشمن ما را

آخرین سلام

آخرین کلام...

*********************

*****خدایا صدامو که میشنوی...

منم خوشکل عاشق...

همون که از عشق می گفت و می نوشت ...همون که در عاشقی خسته نمی شد.

اما حالا از دست این زمونه بریدم.از دو رنگی ها خسته شدم...این همه دو رنگی دور وبرم ...

خیلی خسته شدم .خدایا منو ببر از اینجا .از اینجا خسته شدم.

*****

این آخرین پست من(خوشکل عاشق) در این وبلاگه.حرفهای نا گفته ی زیادی دارم.

اما ...دیگه نمی خوام با این اسم و اینجا بنویسم.

این بلاگ رو با غزلناز ساختم و روزی هم که ساختیم با هم یه قراری گذاشتیم .اما اون ...

*****

*************************************************

از اینجا از داداش محسن عزیزم و داداش کیوان گلم و آبجی غزل از ایتالیا که خیلی کمکم کردن تااز اون حال و هوا بیرون بیام تشکر می کنم . و همچنین بقیه دوستانی که بهم سر میزدن.

**************

در تمام لحظه هایم هیچ کس خلوت تنهاییم را حس نکرد.

آسمان غم گرفته هیچ گاه برکه طوفانیم را حس نکرد.

آنکه سامان غزلهایم از اوست

بی سرو سامانیم را حس نکرد.

***** با توام ...آره تو غزلناز ... *****

فاصله عشق و نفرت يک لحظه است.
از ما که گذشت اما تو هيچ وقت اينقدر عاشق نشوکه انقد نفرين کني.

   خوب يادم موند
   هيچوقت عاشق نميشم.
   همه چيز رو يک بار تجربه کردن لذت بخش است .
   تولد "بزرگ شدن" نوجواني" عاشق شدن" مرگ و...
   و من هم براين استدلال زندگي مي کنم.
   حرف من برگشتن نيست بلکه سخني از سکوتم است که سالها نخواهد شکست.
     و دستهايي که دگر برايت عاشقانه نخواهد نوشت.
    نه تشنه هستي نه سيراب .
    و اين بود سوالي که هرگز جوابي برايش نيافت.
   ساده بودم من نمي دانستم ساده بودن سخت است .
                  و
                           هرکس را نبايد ساده پنداشت.
   دل بريدن... رفتن و شايد هم به سفر تن دادن اين باشد
                                                                      سادگي !!!
   من سردي را حس مي کردم در تمام لحظات که با تو بودم.
   و تو روزي امانت دار دلم بودي
                                  و
                                    شايد خيانت در امانت قابل توجيه نباشد.

                                                        و

          من پشيمانم از لحظاتي که بيادت در زير باران قدم ميزدم.

                                          و اینکه

                                                       در اوج سختي با يادت آرام ميشدم.

یادت باشه که...

راهمو کج کردی عزیز...

عشقمو رد کردی عزیز...

خودت ندونستی چه کردی...

تو با ما بد کردی عزیز...

مارو باش که فکر میکردیم میشه عاشق بود و موند

ماروباش که فکر میکردیم میشه از عاشقی خوند

ماروباش یه عمریه از عاشقی دم میزنیم

عمریه چونه زیاد و از کم میزنیم

مارو باش.............

چی فکر میکردیم و چی شد.............

چی میشد اگه دروغ تو لحظه ما جا نداشت

چی میشد اگه دورنگی هم دیگه معنی نداشت

کاش میشد واسه هوس رفاقتا رو نفروخت

کاش میشد صداقتو روتنه هر آینه دوخت

چرا ما آدما گاهی وقتا خیلی بد میشیم

واسه راهه هم دیگه خواسته نا خواسته سد میشیم

جای مرحم واسه زخمه عاشقا نمک میشیم

هر کی با ما صادقه باهاش پر از کلک میشیم

دلخوشه هرکی شدیم تو زرد از آب دراومدش

وقتی دلتنگی بیاد هیچکی نمیاد به دادش

ندونستیم چرا وقتی نوبت ماست دیر میشه

حرفای خوب واسه ما زخم زبونو تیر میشه

شایدم ما ندونستیم زندگی چه شکلیه

کی سر کاره، کی نیست؟؟ اصلا دنیا دسته کیه؟؟

ما به هر حال میپریم بی چشم دل..بی پروبال

ما به مشکی دلخوشیم دورنگی ها رو بیخیال

مارو باش که فکر میکردیم میشه عاشق بود و موند

ماروباش که فکر میکردیم میشه از عاشقی خوند

******************************

وای چه حالی دارم امشب ...ای خدا...

در زیر این سپهر نیلی بیکرانه چندان که یارا داشتم در هر ترانه نام بلند عشق راتکرارکردم

با این صدای خسته شاید خفته ای را در چار سوی این جهان بیدار کردم.

دوستدار همه شما....

"خوشکل عاشق ۸/۳/۱۳۸۵"

در راه باریکی که زان میگذشتم تاریکی بی دانشی فریاد میکرد ایمان به عشق شب چراغ راه من بود شمشیر در دست اهرمن بود. تنها سلاح من در این میدان قول یار با وفا بود شعرم اگر در خاطری آتش نیفروخت اما دلم چون چوب تر از هر دو سر سوخت.

خدا حافظ

tanteshne — Thu, 25 May 2006 20:08:18 GMT

واسه موندن دیگه دیره نگو نه..........
                    دلم از عاشقی سیره نگو نه...........
        باغچه سبز دل عاشقم من.............
                            دیگه همرنگه کویره نگو نه..............
             اون زمون عاشق تو جوونی کرد...........
                                ولی حالا دیگه پیره نگو نه...........
                همیشه دروغ میگی وقتی میشم ...........
                                    توی چشمای تو خیره نگو نه...........
                    میدونی حسی که محتاج تو بود...........
                                       داره کم کمک میمیره نگو نه...........
                        وقتی منتظر بودم کجا بودی؟...........
                                             حالا اومدی که دیره نگو نه...........
                           میدونم جوابه تو به این غزل ...........
                                                    یه سکوته ناگزیره نگو نه...........

---------------------------------------

...........................راستی وقتی داشتم جلوت پرپر میشدم کجا بودی؟

منو نمی دیدی و دلت رو به یکی دیگه داده بودی...

عمر دوست دارم ها خیلی کوتاه شده ....اما ای کاش واقعی بود نه دروغین

tanteshne — Mon, 15 May 2006 22:00:18 GMT

دارم از تو می نویسم
تو که چند روزه نگات سنگین شده
غصه های دل من برات تکراری شده

یادمه یه روز شدی محرم رازم
اومدی بر سر راهم

گفتی من سنگ صبورت
بگو هر چی درد مونده توی جونت

راستی راستی تو همون سنگ صبوری؟!
       اونکه جون میداد به روحم؟!
         امید تازه میداد به فکر و جونم؟!
   راستی راستی تو همون سنگ صبوری؟!
   تو که چند روزه نگات سنگین شده؟!

یادمه روز اوّل که نگاهت به نگاه من گره خورد
یه دفعه شعله خاموش دلم باز دوباره روشن شد

آروم آروم اومدی تو قلب من
خونه کردی میون دل من

شدی اون مرغ سحر تو شب تاریک خیالم

      صد طناب آرزو
            آرزوی داشتن یه همدمی
        همدم پاک و ساده ای
        به در خونه ی دل بستم و بافتم

    یادمه به من میگفتی
       که فقط تو "جونمی"
            "دوستم داری"
   "می خوای بیای به دیدنم"
         "ندیده عاشقم شدی"

   ولی افسوس
      نمی دونم چرا یهو عوض شدی؟!
        تو که تنها محرم رازم بودی
          یهو بی وفا شدی
               غریب ناشناس شدی

اومدی یه روز و گفتی:

       "که دیگه دوسِت ندارم
           دیگه نیستی امید و آرزویم
             تو یه دندون لقی
                   باید کشیدِت
           تا نباشی دیگه آزار وجودم
                        باید بدونی
   اونیکه من میخوام، یه عمره دنبالش میگردم، تو نیستی"

    می دونی؟
     خیلی آسون همه حرفاتو زدی
       ندونستی که شکست این دل من
              له شدش غرور من

ابر اندوه به دلم سایه کشید
اشک غصه به چشَم سرمه کشید

من و تنهایی و شبهای دراز
من و اندوه دل و راز و نیاز

     راستی راستی تو همون سنگ صبوری؟!
        تو که چند روزه نگات سنگین شده؟!
من نفهمیدم که راستی راستی تو کی هستی؟ کجا هستی؟
                             ولی
                دوست دارم اگه روزی اومدی به دیدنم
             بهت بگم:

    من نمی دونم رنگ دلم چه رنگیه؟ سیاهیه، سفیدیه؟
                    ولی
          میدونم رنگ تپشهاش واسه خاطرات تو بوده

      من نمی دونم که عشق چیه؟ عاشق کیه؟ حیا چیه؟ بی حیا کیه؟
                          ولی
        میدونم شوری اشک چشمام واسه دوری از تو بوده

     من نمی دونم کی میمیرم؟ کجا و چه جوری باید تو خاک بمونم؟
                               ولی
     میدونم خوبه یه روزی با دست تو به زیر خاک عشق بپوسم

          دارم از تو می نویسم
            تو که چند روزه نگات سنگین شده
                  غصه های دل من برات تکراری شده

                  اگه دوست داشتی بگو بازم بگم
                          که هنوز دوسِت دارم
                                  تو قلبمی
                       برای خوشبختیتم دعا کنم

قاصدک...

tanteshne — Sat, 13 May 2006 20:55:18 GMT

قاصدک! هان چه خبر آوردی؟

از کجا وز که خبر آوردی؟

خوش خبر باشی ...اما،اما

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری نه ز دیارو دیاری

برو آنجا که تو را منتظرند.

قاصدک!

در دل من همه کورند و کرند

دست بردار از این در وطن خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ

با دلم می گوید

که دروغی تو دروغ،که فریبی تو فریب.

tanteshne — Tue, 09 May 2006 21:11:18 GMT

*** برای همه ی عاشقان:

"ما همه وارثیم وارث عذاب عشق

سهم اونکس بیشتر که میشه خراب عشق

سوختن وفریاد زدن اینه رمز و راز عشق

وقت از خود مردنه لحظه ی آغاز عشق..."

**********

مگه تو وقت خدا حافظی اشکامو ندیدی؟

چرا بعدش که رفتی...برگشتی و قلبم رو شکستی .

مگه چه کاری کرده بودم؟ که باید با من این کار رو می کردی

خیلی خسته شدم

خدایا... کمکم کن ...

دیگه نمی تونم...می دونی که منظورم چیه ... خدا

کاش قلبم درد تنهایی نداشت

چهره ام هرگز پریشانی نداشت

کاش برگهای اخرین تقویم عشق

حرفی از یک روز بارانی نداشت...

...روز بارانی ... یادته که چطور روز های منو بارانی کردی.......

tanteshne — Sat, 06 May 2006 20:11:18 GMT

زندگي دفتري از خاطرهاست ... يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ...

يک نفر همدم خوشبختي هاست ، يک نفر همسفر سختي هاست ،

چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد...

ما همه همسفريم !!!

tanteshne — Thu, 04 May 2006 20:43:18 GMT

عشق کدوم غریبه بگو به جونت افتاد چی شد که خیلی ساده عشقمو برده از یاد

قلبمو بی تفاوت له کردی زیر پاهاش گول نگاهشو خوردی یا که فریبه حرفهاش

یا که فریبه حرفهاش

آهای خبر نداری دلم داره میمیره همدم بی کسیها تو بی کسی اسیره

بهش بگید هنوزم جاش خالیه تو خونه ام بگید هنوزداد می زنم برگرد دردت به جونم

برگرد دردت به جونم

رفتم زیادت اما بگو نرفتی از یاد ندیدی وقتی رفتی واسه تو دست تکون داد

هر کی رسیده از راه بهم میگه دیونم آخه ورد زبونمه برگرد دردت به جونم

برگرد دردت به جونم

دلت چه جوری اومد زدی خیلی ساده تنهاش گذاشتی اما دل به کسی نداده

هیچ از خودت می پرسی عاقبتم چی می شه نه مرده ام نه زنده ،زنده به

گور همیشه زنده به گور همیشه

آهای خبر نداری دلم داره میمیره همدم بی کسیها تو بی کسی اسیره

بهش بگید هنوزم جاش خالیه تو خونه ام بگید هنوزداد می زنم برگرد دردت به جونم

برگرد دردت به جونم

tanteshne — Wed, 03 May 2006 21:31:18 GMT

سلام

یادته چکار کردی با من...چطور دل منو شکستییییییییییییییییییییییی..

یه روزی می رسه که یکی هم دل تو رو می شکنه و می ره با یکی دیگه... منتظر اون روز باش.

اگه اون روز رسید به یاد بیار کاری که با من و وغرور و احساس و عشق من کردی

از کاری که در حقم کردی نمی گذرم . هیچ وقت ... هیچ چیزی بدون جواب نمی مونه

نه در این دنیا نه اون دنیا.

فقط منتظر بمون.

*****************************

محال است

این که بتوانی دوباره قلب آرام مرا،

قلبی که افتادست از کوبش ،

بلرزانی،

برنجانی

محال است .

***************************

به شمعدونا سپردم، تو نامتم نوشتم از تو وهر چی وعده، بهم دادی گذشتم

چه اشتباهی کردم که اسمتو آوردم خوبیش اینه لااقل واست قسم نخوردم

راستی چه عالمی بود اگه بدا نبودن جدا میشم ما از هم، چون خیلی ها حسودن

دیشب تا صبح نشستم زیر نگاه مهتاب تو خیلی خوبی اما، فقط تو عالم خواب

عکسا هدیه هاتم، میدم به یی واسطه تا که به خیر و خوشی، تمومشه این رابطه

حرفای عاشقونه همش مال قدیمه مث همون حرفا که ماها بهم زدیمه

قول وقرارای ما فایدهای نداره از فردا مال ما نیست اون دو سه تا ستاره

چون چشمای قشنگت هنوز مثل عقیقن به دل نگیر که میرم،آدما بی سلیقن

پژمرده میشه کم کم عطر گلای یاسم خدافظی نکردم، پرته یی کم حواسم

هر وعده ای که دادی به هر کسی عمل کن غصه هاشویه جوری، با مهربونی حل کن

نذار که عشقت واسش مشکل و دردسر شه نذار که از دست تو راهی یه سفر شه

چه وقتایی تلف شد با تو سر قرارا تکلیفا روشن میشه همیشه توبهارا

گناه تو همین بود نداشتن صداقت اما گناه من بود نکردن خیانت

حرفای تو هنوزم رو دل من نشسته ولی پر غباره این آینه شکسته

عاشقی تیرس اما، چشمای تو روشنه انوقت بازم تو میگی اینم گناه منه؟

عاشق که نیستی اما عاشقا نازنین اصلا مث تو نیستن مهربونن، امینن

عشق ما دو تا شده صورت یی مسله نقل دو تا عاشق صبور بی حوصله

سفیدی نگاهت، نابه شبیه برفه آب میشه زود و فقط به قیمت یه حرفه

دیگه خدانگهدار، لحظه های قدیمی من و ببخش عزیزم هر کی داره قسمتی

خوب دیگه خودت خواستی عزیزم ...چون هیچی باقی نزاشتی ...

من از عشق واست خوندم .اما تو...

تو دلت از عشق ساده ی من خندیدی .

---------کسی که ادعا می کردی دوستش داری ...اما...---------

tanteshne — Mon, 01 May 2006 20:23:18 GMT

داستان عشق

خیلی خوب شناختمت.البته خیلی طول کشید اما شناختمت.

معنی عشق و دوست داشتن رو خیلی خوب می دونم .

اما خیانت رو نه...بی معرفتی رو نه...بی انصافی رو نه...

چشمهای سردت رو می دیدم اما نمی خواستم باور کنم که ... اما با اتفاقاتی که افتاد شناختمت. کسی که خودشو کنار بکشه و بگه بسوز....

********************************************

تو که می گفتی غزلناز من هستی این متن رو بخون

-----------------------------------------

روزگاری در جزیره ای دور افتاده تمام احساسها در کنار هم به خوبی وخوشی زندگی می کردند. خوشبختی . پولداری. عشق . دانائی . صبر . غم . ترس ..........هر کدام به روش خویش می زیستند.

تا اینکه یک روز دانائی به همه گفت: هر چه زودتر این جزیره را ترک کنید زیرا به زودی آب این جزیره را خواهد گرفت اگر بمانید غرق می شوید.

تمام احساسها با دستپاچگی قایقهای خود را از انبارهای خانه های خود بیرون آوردند و تعمیرش کردند .

همه چیز از یک طوفان بزرگ شروع شد و هوا به قدری خراب شد که همه به سرعت سوار قایقها شدند و پارو زنان جزیره را ترک کردند.

در این میان عشق هم سوار قایقش بود اما به هنگام دور شدن ازجزیره متوجه حیوانات جزیره شد که همگی به کنار جزیره آمده بودند و وحشت را نگه داشته بودند و نمی گذاشتند که او سوار بر قایقش شود.

عشق به سرعت برگشت و قایقش را به همه حیوانات و وحشت زندانی شده سپرد آنها همگی سوار شدند و دیگر جائی برای عشق نماند !

قایق رفت و عشق تنها در جزیره ماند. جزیره هر لحظه بیشتر به زیرآب میرفت و عشق تا زیر گردن در آب فرو رفته بود.

او نمی ترسید زیرا ترس جزیره را ترک کرده بود . فریاد زد و از همه احساسها کمک خواست .

اول کسی جوابش را نداد . در همان نزدیکی قایق ثروتمندی را دید و گفت : ثروتمندی عزیز به من کمک کن .

ثروتمندی گفت : متاسفم قایقم پر از پول و شمش و طلاست و جائی برای تو نیست.

عشق رو به ( غرور ) کرد و گفت : مرا نجات می دهی ؟

غرور پاسخ داد : هرگز. تو خیسی و مرا هم خیس می کنی .

عشق رو به غم کرد و گفت : ای دوست عزیز مرا نجات بده .

اما غم گفت : متاسفم دوست خوبم من به قدری غمگینم که یارای کمک به تو را ندارم بلکه خودم احتیاج به کمک دارم .

در این حین خوشگذرانی و بیکاری از کنار عشق گذشتند ولی عشق هرگز از آنها کمک نخواست .

از دور شهوت را دید و به او گفت : آیا به من کمک میکنی؟ شهوت پاسخ داد : البته که نه !!

سالها منتظر این لحظه بودم که تو بمیری، یادت هست همیشه مرا تحقیر می کردی، همه می گفتند تو از من برتری ، از مرگت خوشحال خواهم شد.

عشق که نمی توانست نا امید باشد رو به سوی خداوند کردو گفت : خدایا مرا نجات بده .

ناگهان صدائی از دور به گوشش رسید که فریاد می زد نگران نباش تو را نجات خواهم داد !

عشق به قدری آب خورده بود که نتوانست خود را روی آب نگه دارد و بیهوش شد پس از به هوش آمدن خود را در قایق دانائی یافت .

آفتاب در آسمان پدیدار می شد و دریا آرامتر شده بود . جزیره داشت آرام آرام از زیر هجوم آب بیرون می آمد وتمام احساسها امتحانشان را پس داده بودند.

عشق برخواست به دانائی سلام کرد واز او تشکر کرد. دانائی پاسخ سلامش را داد و گفت: من شجاعتش را نداشتم که به نجات تو بیایم شجاعت هم که قایقش ازمن دور بود نمی توانست برای نجات تو بیاید تعجب می کنم تو بدون من و شجاعت چطور به نجات حیوانات و وحشت رفتی؟

همیشه میدانستم درون تو نیروئی هست که در هیچ کدام از ما نیست . تو لایق فرماندهی تمام احساسها هستی .

عشق تشکر کرد و گفت : باید بقیه را هم پیدا کنیم و به سمت جزیره برویم ولی قبل از رفتن می خواهم بدانم که چه کسی مرا نجات داد؟؟

دانائی گفت : او زمان بود .

عشق با تعجب گفت : زمان؟!!!

دانائی لبخندی زد وپاسخ داد : بله چون این فقط زمان است که می تواند بزرگی و ارزش عشق را درک کند .

=====================

"---خواستم نفرینت کنم. اما...کمرت می شکست . پس فقط اینو نوشتم

به امید اینکه یه روز برسه معنیشو بفهمی .

آره...فقط زمان می تونه ارزش وبزرگی عشق رو درک کنه.

تو که هیچوقت معنی عشقو نمی فهمی.تو که پر از دروغ و ریا بودی.

فقط برات آرزو می کنم که بتونی یه روز معنیشو بفهمی.---"

...همین...

... ولی ای کاش نمی گذاشتی کتاب عشقمون اینطور به خط آخر برسه...

"خوشکل عاشق "

،دوشنبه11/2/1385

tanteshne — Thu, 27 Apr 2006 21:14:18 GMT

یعنی از رو احساست به من دادیش؟؟؟

من

آن ستاره اي را مي جويم كه به قطب دوستم رهنمون شود .

نه آنكه سرِ سير و سفرم هست

كه حديث زندگي تلخم را مرورمي كنم

زنجيري گردنم را مي فشرد

بي كه بدانم به كجا پيوسته

و هر لحظه كوتاهتر

و كوتاهتر مي شود .

********************

من گمان مي كردم
دوستي همچون سروي سرسبز
چهارفصلش همه آراستگي ست

من چه مي دانستم
هيبت باد زمستاني هست

من چه مي دانستم
سبزه مي پژمرد از بي آبي
سبزه يخ مي زند از سردي دي

من چه مي دانستم
دل هر كس دل نيست
قلبها ز آهن و سنگ
قلبها بي خبر از عاطفه اند

از دلم رست گياهي سرسبز
سر برآورد درختي شد نيرو بگرفت
برگ بر گردون سود

اين گياه سرسبز
اين بر آورده درخت اندوه
حاصل مهر تو بود

-------------------------

چقد زندگی کوچیک شده؛ آدما تحقیر شدن
خیابونا دایره بسته و قفس شهر تنگ تر
خودمو قاب گرفتم ...
مـــــــن می خــــــــوام از خـــــــــــودم رهــــــــــــا شم
کجا میشه خودمو پرواز بدم؟؟؟
هوای پاک میخوام
کجــــــــا آسمــــــــــــــان هنوز آبی نیلی یه؟؟؟

بنویس رو تن لحظه ها، خسته شدم از اینجا و آدماش
بنویس رو حاشیه ی دلتنگی هام، دیوونه یی طاقتش طاق شده

-------------------------------

و گر كه خواهي ام خراب كني مرا به غم
و در كشاكش همين عدم
سپاري ام به چشم مردگان زنده ام
مرا چه غم
كه در همين بگير و دار
كه مي سپاري ام به دار
من و نگاه سرد تو
چنين گريز مي زند
و در همين هجاهاي تلخ
به زندگي ستيز مي زند
كه اي برفته از برم
من و همين نگاه آخرين تو
منو همين هزار مرتبه
به لب عتاب و نافرين تو
مرا بمير
مرا بمير
به هفت توي غم فزاي اين كثير
كه اين چنين مرا به قعر مي برد
مرا به دام مي كشد
مرا ز ژرفناي اين همه سياهي و فريب
به زين اسب تازي و سواري و سمند سركش غرور ناشكيب
به رام مي كشد
مرا به دام مي كشد